Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Otto's corner
Otto's corner

Home - Profile - Archives

Mystery thing called LIFE

Posted on 17/4/2008 at 12:42 - 0 Comments - Post Comment - Link

Soms vraag ik me echt af hoe het leven zijn gangetje wilt bewandelen… Ik weet dat het voor elk persoon anders is, maar toch vraag ik me af hoe mijn leven in elkaar zit.


Ik zal mijn verhaal met iedereen delen vandaag, want ik meot het aan iets of iemand kwijt. Het maakt me niet uit als er niemand op  reageerd, of dat jullie het een te lang verhaal vinden om het te lezen, hoewel het altijd leuk is om er een antwoord op te krijgen.


10 jaar geleden ben ik verhuisd van nederland (badhoevedorp) naar Spanje. Toendertijds was ik 8 jaar, jong, nieuwsgierig, en vond eigenlijk alles al goed. Spanje was iets nieuws, mijn hele klas was enthousiast, dus het moest wel geweldig zijn.


Het was niet zo dat we het slecht hadden in nederland, maar m’n vaders werk werd hem teveel,  de drukte van het land, zoals de files, de hoge kosten van alles... ik zal een voorbeeld geven.


Verjaardagfeestjes werd met het jaar hyperbolischer... eerst was het nog gezellig een thuisfeestje, of naar de MacDonald’s, maar even later werden het skietripjes naar Oostenrijk, of even naar een ander land vliegen om daar iets leuks te gaan doen. M’n ouders hadden het geld er niet voor, hoewel, misschien wel, maar ik geef ze groot gelijk dat ze ‘nee’ hebben gezegd.


Na er goed over na hebben gedacht hebben m’n ouders besloten om naar Spanje te verhuizen. in september 1998 vertrokken we met de auto van Nederland naar Spanje. Een reis van 2 dagen stond nog op ons te wachten, en als klein kind vraag je om de 5 minuten aan je ouders of we er al zijn.


We kwamen er aan, en de eerste dagen zijn altijd zo geweldig. De nieuwe lucht die je ruikt, altijd die lekkere zon die je huid verwarmd... nadat we een huis hadden gekocht en als je eenmaal je spulletjes in je kamer hebt voelt dat altijd toch wel weer lekker dan wonen tussen de verhuis dozen...


Ik weet ook wel dat je als 8 jarige niet ech stilstaat bij hoe fijn  een nieuw huis echt is, maar toch voelt het alsof je jarig bent...


Een aantal jaren gingen voorbij, ging naar een spaanse school, en werd min of meer wel betrokken in de spaanse groepen, maar werd wel altijd gezien als ‘de buitenlander’. Ik probeerde met iedereen vriendjes te zijn, hoe naïef dat nu ook klinkt, want hoe meer vrienden, hoe fijner het uiteindelijk zou zijn. Juist omdat ik veel vrienden wilde, kreeg ik ook van die gasten die jou dingen laten doen, zoals de bal halen, als iemand die ver weg heeft geschoten, of andere dingen (jullie zullen wel een idee hebben). Vaak kwam ik huilend thuis omdat ik toch nog gepest werd.’ Aapje’ was het woord waar je me laaiend mee kon krijgen... en kreeg dat ook meerdere malen per dag te horen... ook door mijn zogenaamde ‘vrienden’.

 

In school was ik nooit goed, het was altijd net kantje boord, maar in totaal ben ik maar een keer blijven zitten. Ik was gelukkig, ondanks de pesterijen, tegenslagen of het stroeve mechanisme das school heete. Totdat ik ouder werd,  de pubertijd in kwam, en ging veranderen.


De basisschool had ik afgemaakt, en was op weg naar de middelbaar. In plaats van naar de locale middelbaare school ging, belandde ik op een catolieke school. Toendertijds had ik nog wel ideeën over een God, maar ging nooit naar de kerk.

 

Op die school was er ook een pastoor, die de klassen vaak rondging, en als kinderen een rondje over het schoolplein met hem wilde lopen om ergens over te praten of weet ik veel wat, mochten ze dat. Die school had ook de mogelijkheid om als kostschool te dienen, gelukkig hadden mijn ouders daar niet voor gekozen...

 

Aangezien ik niet echt gelovig was zoals catolieken dat zijn, en liever mijn geloof wilde leiden op mijn eigen manier, ging ik nooit met de pastoor mee. Totdat ie mij een keer uit de klas pikte... hij wilde met mij praten over mijn geloof, logisch natuurlijk, maar toen ik vertelde dat mijn vader catoliek opgevoed was en mijn moeder protestant, deed de pastoor doen fronzen.


Doordat ie dat wist pikte hij me vaker uit de klas en wilde hij ook weten waar mijn interesses lagen. Ik was niet actief met geloof bezig, dus in principe was ik gewoon een ruwe plak met klei, die in elke vorm gekneden zou kunnen worden. Ik vond alles best, een comunie geven.. vond ik best. Het maakte me allemaal niks uit. Biechten zat er ook bij, maar vertelde hem lang niet alles.

 

Toen mijn ouders er lucht van kregen liep de emmer over, ze haalde me van school, en zette me op een publieke, middelbare school. Ik kan nu zeggen, beste besluit ooit.


Ik zou me afvragen hoe ik nu was geweest als ik nog steeds op die catolieke school had gezeten... in ieder geval, ik kreeg normaal les, kon in mijn eigen kleren lopen (dat was niet het geval op die andere school). Ik ontmoette nieuwe mensen, en het leek een beter kant op te gaan...

 

Ik kreeg vrienden, vrienden die dit keer meer moeite deden dan alle andere die zogenaamd vrienden moesten zijn. Er werd eigenlijk nooit gevraagd of ik uitging, ik deed het ook niet. Ten eerste want ik wist niet waar ik uit moest gaan, ten tweede ik had het vervoer niet, en ten derde, ik dacht er ook niet bij na.


Buiten dat alles, mijn ouders lieten me nog niet uitgaan, want ik zou te jong ervoor zijn... en aan de eene kant kan ik dat best begrijpen, als ik de manier zie hoe ze hier uitgaan, en wat hier allemaal gebeurd... (niet dat ik weet hoe het is om in nederland uit te gaan...)

 

Namate de tijd eroverheen ging, kreeg ik interesses in meiden, zoals elke jongen, dit was al zo rond mijn begin 12de dat ik er echt mee bezig was. Ik heb het niet over zoenen ofzo, maar  gewoon kijken hoe leuk de meiden eruit zien...


Het was pas op m’n 14de dat ik echt verliefd werd ofzo. Kweet nog goed haar naam, maar dat doet er niet toe. Ik wilde iemand waar ik van kon houden. Iemand, wiens hoofd op mijn schouder zou liggen of naast me zit als we een film aan het kijken zijn, het hoefde nog niet eens het intieme te zijn.

 

Het was in de tijd dat Harry Potter opkwam, en ik, net zoals  vele andere, leefde nog maar met een hand. Ik kwam op een forum terecht, waar ik veel lol mee heb meegemaakt. Het internet had me vast als een vlieg op plakpapier.

 

Op het forum was maar een jongen, en de rest waren meiden... en iedereen had met iedereen een band. Ik kreeg een goeie band met die jongen, juist omdat hij de enige was deelde ik alle info over meiden met hem, en hij met mij.


Toen heb ik pas mijn echte vrienden leren kennen. Het klinkt ongeloofwaardig, maar het is mijn echte waarheid. Het is aan de eene kant jammer dat ik ze moet kennen via msn en via de webcam, maar zij waren degene die mij het gevoel gaven dat ik bij hun groepje hoorde, ookal zat ik op 2400km. Het was niet dat ik de kennisen die ik hier in spanje had, links liet liggen, maar door het weten hoe het was hoe het is om in een groepje te zitten, zag ik wel wat ik hier niet had... telkens als ik online kwam, ik was nog geen seconde online of er werd al “heey” in een venster geroepen... en dat was echt niet zo het geval hier met mijn locale vrienden.

 

Rond die tijd kreeg mijn tante problemen met haar lichaam, en om haar te steunen wilde mijn moeder naar nederland gaan, en ze nam mij mee... alleen al de geur van nederland gaf me al een heerlijk gevoel, en ik kon het niet laten om toch nog even langs die jongen te gaan.


De hele dag hadden we rondgelopen, gepraat, en eindelijk vulde de lege kamer met het borde ‘vrienden’ erop, zich langzaam, maar aan elke tijd komt een einde. De tijd in nederland was voorbij en er stond een vliegtuig op me te wachten. Hoe leuk het ook was in nederland, het doet pijn als je weer weg moet, als je weet dat het voor een lange tijd is.

 

Ik leerde er een meisje kennen, en ik kon wel een beetje merken dat ze een oogje op me had. Vroeg al snel naar mijn email, en gaf me zo haar nummer. Ze was een leuke meid, dus we gingen ook wel vaker naar buiten met de groep om te voetballen of lekker m’n kleine neefje en nichtje in de speeltuin te laten spelen. Met haar heb ik gezoend, ik zal er niet omheen draaien. We wisten beiden dat het niet zou werken door de afstand, maar toch gebeurde het. Het is klote als je dan weer weg moet...

 

Ik was terug en ik miste al gelijk wat ik lang niet meer zou kunnen hebben, ik miste de warmte van vrienden om me heen, ik miste het bij iemand zijn wanneer ik dat wil, een schouder kunnen bieden als ze die nodig hadden, iets kopen als dat hielp. Elke dag, als de wekker ging drong het weer tot me door. Met m’n vrienden ging het niet zo goed, bijna iedereen had wel iets waar ze mee zaten... dat zal iedereen wel eens hebben gehad, maar toch, als je op een afstand zit, en machteloos moet toezien hoe je vrienden in een dip zitten, breekt dat je op.

 

Ik werd depressief. Ik had het helemaal gehad met Spanje. Ik wilde terug naar nederland, terug naar m’n famillie, vrienden. Ik had ze nog nooit gezien (hoewel, van foto’s dan), maar het maakte me geen bal uit. Lange tijd heb ik met dat gevoel rond gelopen. Niks maakt je dan nog uit. Al kijk je sesamstraat, zolang je niet doet wat je echt zou willen doen, is het moeilijk om eruit te komen.

 

De vriendinnen van die jongen voegden me toe op msn, en met hun kreeg ik ook een hechte band. Als ik me even rot voelde waren ze er altijd voor me, en ze boden, met z’n alle, veel steun voor me.

 

Al die tijd miste ik nog wat, net zoals vele andere dingen... een vriendin... iemand om van te houden. Ik had wel een oogje op iemand, maar had nooit een stap gezet. Ik dacht altijd dat het aan mij lag, dat ik er niet uit zag, dat ik overkwam als een nerd of een mongool. Tientalle brieven kwamen mijn klas binnen tijdens valentijn, maar geen enkele voor mij. Ik had mijn vrienden al vaker een foto van mij gestuurd, en ik kreeg te horen dat ik best wel een jongen ben waar nederlandse meiden op zouden vallen. Ik vond mezelf ook niet lelijk, maar als het zo slecht ging in de liefde, dan moest dat toch ergens door komen? Ondanks dat kreeg ik toch wat meer zelfvertrouwen, en dat kwam bijna helemaal doordt ik naar een andere school ging.


Nieuwe mensen, nieuwe klas, nieuwe leraren, en alle rotzooi liet je achter op je oude school. Ik veranderde mijn gedachte over het gepest worden, ik vond het niet leuk dat ze me pesten, maar aan de andere kant kon ik er ook niks tegen doen om het te stoppen (leraren deden niks, vrienden deden niks, enz), dus waarom dan proberen? Elke keer als iemand mijn zwakke schakel op wilde zoeken, begon ik te glimlachen, ookal had ik er een pesthekel aan... gelukkig werkte dit, anders zou ik me afvragen wat ik dan zou hebben gedaan. Ik kon goed merken da het werkte, want op een normale dag, wilde iemand weer een poging doen om mijn schakel te vinden, waarop de ander al zei dat ie daar beter mee op kon houden want hij zou het toch niet vinden. “EINDELILIK” ik kreeg automatisch meer zelfvertrouwen, en liep ook niet meer zo erg met m’n gezicht naar de grond op straat.  

 

Het meisje dat in mijn vriendenkringejte zat, vroeg me een keer om mee uit te gaan, en het leek me wel leuk. We gingen met nog een aantal andere (in totaal 5 personen) gezellig naar iemands huis, en daar gezellig een drankje drinken, lekker kletsen, elkaar in de maling nemen... het was ook die avond dat ik mijn eerste tongzoen met iemand had, met hetzelfde meisje als wat in mijn groep zat. Ze is een hele leuke meid, maar niet echt iemand die ik naast me op de bank zou hebben... ik kende haar als iemand die wel vaker dat soort dingen deed (iemand zoenen zonder serieuse consequenties). Ze is geen slet, maar ook niet echt een monogaam persoon. Ik zag er niks meer in dan dat het een eenmalige zoen was. We bleven vrienden en gingen door met het leven en school. (dit gebeurde overigens eerder dan met het meisje in nederland)


Ik bleef zoeken, maartoch, in de liefde ging het nog niet zo goed. Ik had wel meer zelfvertrouwen gekregen door die zoen en door de overwinning op school, maar niet genoeg om daarmee te beginnen.


In de tussentijd was ik nog een keer naar nederland gegaan, en heb ik de vriendinnen ontmoet van die jongen van het forum. Ik voelde de warmte nog meer, aangezien we probeerde om met z’n 7en op een 3zitter  te gaan zitten, en het lukte ook nog... we speelde truth or dare, keken tv of waren iets anders aan het doen. Ik had gevoelens voor een van m’n vriendinnen, en dat was al bekend in de kring. De gevoelens waren wederzijds, maar door de afstand heeft het niet mogen werken. Hoewel er niks is gebeurd, blijft ze altijd een kamer in m’n hart hebben. Zij is degene waar ik mijn problemen mee kan delen, de geweldige grappen die ik wel eens meemaak, of eens lekker op de kast kan jagen. De verliefdheid voor haar ging voorbij, en m’n koppie was weer beschikbaar voor andere meiden. Lange tijd later leerde ik iemand kennen op school, door haar ben ik mezelf ook beter leren kennen, zelfs de dingen waarvan ik eerder dacht dat ik dat nooit zou doen, zou denken, of zou vinden. Maarja, het zelfvertrouwen... dat zat me weer in de weg, ondanks dat het zo klein was.


Ze was nederlander, gek genoeg, en om een lang verhaal kort te maken... we hadden gezoend, dit was zo’n 2 jaar na m’n eerste zoen. Ik vertelde haar wat ik voor haar voelde, maar het was niet wederzijds. Desondanks bleven we uitgaan, en in de bioscoop hebben we wel eens een tijdje niet op de film gelet... ik  was verward, want aan de eene kant zei ze dat ze niks voelde voor mij, maar  we bleven wel zoenen en uitgaan... op een dag vroeg ik haar wat zij tussen ons zag, en toen kwamen de problemen. Ik stelde haar de vraag, en wilde dat ze er de tijd voor zou nemen om daar een rechtvaardig antwoord op te geven. De volgende week zou een vriendin van haar overkomen vanuit nederland, ik wist er wel vanaf, maar was het vergeten.

 ik wilde haar de ruimte geven, maar ik was ook benieuwd naar haar antwoord. Ze had er 3 dagen over na kunnen denken, en ik wilde weer afspreken. Ik belde haar op, maar kreeg van haar te horen dat ze eigenlijk weinig tijd zou hebben, aangezien haar vriendin zou komen... aangezien zij degene zou zijn die zou kunnen zeggen of ze een gaatje voor me over heeft, vroeg ik aan haar of ze mij kon bellen als ze af wilde spreken, maar in plaats van het te accepteren, zei ze dat ik anders een mail zou moeten sturen waarin ik vraag of we uit kunnen gaan... toen sprong de zekering bij mij, ik was altijd degene die af moest spreken, en dan moest ik ook nog elke dag als een hondje in een mail vragen of we uit konden gaan? Dat vertikte ik, ging er niet aan beginnen... ik zei het nogmaals tegen haar dat zij beter kan bellen, en ze ging er min of meer mee acoord.


Dat was het laatste gesprek in een lange tijd... om precies te zijn zagen we elkaar 46 dagen later pas. Bij mij was het gevoel al weg. Ze kan zo lang zonder me, dus zou ik niet zoveel betekenen voor haar. Alles  was duidelijk genoeg, ze wilde kennelijk dus niet. Ik liet alles rusten, ik vond het natuurlijk jammer, maar aan de andere kant zat ik er ook niet echt zo mee. De relatie was te pril om er kapot van te zijn omdat het niet heeft mogen werken.

 

Dat was zo’n ruim een half jaar geleden. En nu, ondanks de lange tijd dat we elkaar niet hebben gezien, heeft zij nu een oogje op mij. Zij is nu verliefd op mij, maar ik niet meer op haar. Ze weet dat ook, maar blijft doorzetten.


Ik ben in tussen de tijd dat ik met haar uitging, en de tijd dat we zo lang niks van elkaar hadden gehoord, verhuisd. 55km afstand van mijn voormalige huis. Hier ook, nieuwe school, nieuwe leraren, nieuwe vrienden. Ik werd opgenomen in een engelse groep, waarin ik de oudste ben, maar dat maakt mij niet uit. Ze zijn de enige die het opmerkt als ik niet op kom dagen tijdens uitgaan... ze vragen wat er met me is als ik een beetje down ben. Ze merken meer, veel meer dan m’n eerdere vrienden. Na een tijd begon ik een paar dingen te merken, het werd steeds leuker hoe de meiden reageeren op m’n grappen, en kreeg ook een oogje op iemand uit de groep. Toch de onzekerheid weerhield me ervan om me poot op te tillen en hem een stap verder neer te zetten. Totdat een meisje van m’n groepje me vroeg voor valentijn.

 Ik was verbaasd, compleet verbaasd, want ik weet dat zij iemand is waarvan 3/4de van de jongens bij mij op school wel eens een nachtje mee uit zouden willen gaan. Dat zij met mij uit wilde gaan, op zo’n dag was ik wel verbaasd, maar dat mocht ook niet lang duren. Ik vertelde het een vriend uit me klas, en die kon zijn mond niet houden, dus door hem wist de hele school het binnen 24 uur. Dat kon ze niet hebben, dus ze haakte af door te zeggen dat ze naar engeland moest gaan (achteraf was dat dus alles behalve  waar). Ik vond het jammer, moet ik eerlijk bekennen, maar ik kon me er gelukkig snel overheen zetten.


Niet zo lang daarna merkte ik dat iemand een oogje op me kreeg, iemand uit de groep, maar ik ondernam niks. Ik kan het niet uitleggen, maar ondanks dat ik zo graag een vriendin wilde, zo’n 1 jaar geleden, deed het me niet genoeg om echt stappen te ondernemen. Dat vervloog, maar tijdens uitgaan merkte ik weer dat er iemand interesses in mij kreeg. Ze was vaak bij me, ging vaak tegen me aan staan, en probeerde me 2 keer te zoenen (probeerde, gebeurde niet). Ze is wel een leuke meid, maar iets teveel een persoon die teveel aan haar nagels denkt, en ik ben niet echt een fan daarvan.


In de kantine was er een beetje geflirt tussen een vriendin van me uit het groepje, dit keer  weer een andere. Dingen zoals in de zij knijpen ed. Gebeurde dagelijks.

 

3 dagen terug hoorde ik van iemand uit mijn groepje dat er nog iemand was die mij leuk vind. En dezelfde dag kwam er een jongen naast me zitten in de bus, vroeg me mijn email adres wat voor een meisje bestemd was. En ja hoor, die avond werd ik toegevoegd door een van de 4 nederlanders bij mij op school (2 jongens, en 2 meiden in totaal, die nederlandse meid was degene die me in m’n zij knijpte). In 2 dagen tijd is het nogal duidelijk geworden. Zij heeft ook een oogje op me.


Ik zit nog niet eens een heel  jaar op deze school, maar toch heb ik al zeker 5 meiden die een oogje op me hebben. Ik wil hier niet mee pronken, of een kapsone-aanval mee uitvoeren, integendeel... ik zou graag willen dat het makkelijker was. Ik ben een gozer die niemand wilt kwetsen, tegen iemand zeggen dat ik haar niet leuk vind zou ik al nooit zo direct zeggen. Ik hou van het subtiele, van liever het vriendljke indirecte, dan het botte directe.


Wat ik me afvraag hoe mijn leven zijn gangetje bewandeld in minder dan 2 jaar tijd. Lange tijd ben ik niet meer depressief, of heb ik verlangens om terug te gaan naar nederland, hoewel... tuurlijk, ik zal altijd dingen missen die ik in nederland we zou hebben, maar ik ben hier gelukkig. Ik heb mijn eigen stijl, en mijn eigen manier hoe ik mijn leven leid. Ik ben zometeen 18, kan voor mij rijbewijs gaan waar ik nu al min of meer mee bezig ben. Er zijn zoveel dingen die ik wil doen, wil beleven, wil meemaken. Dingen zoals een BB-gevecht, of paintballen, zwemmen in de zee, lekker op de computer bezig zijn of gewoon in de tuin werken wanneer ik dat wil. Ik heb nu school waar ik nu eindelijk een lekker  tempo in heb kunnen vinden.


Een tijd geleden wilde ik niks anders dan een vriendin, maar door mijn zicht te richten op een concreet iets, vergat ik datgene wat er nog om me heen gebeurde. Ik zag al het leuke niet zoals het uitdagen van mijn honden, of het gek maken van mijn moeder door te ouwehoeren over de soort hout waarvan toiletpapier is gemaakt... ik zoefte er allemaal langs met hoge snelheid en oogkleppen op.


Het is pas de eerste keer dat ik een blog maak, mijn verhaal erop post voor de wijde wereld. Ik wil er nog even bijzeggen dat ik hiermee geen medeleiden wil creeeren, noch een kapsones-aanval of iets dergelijks. Het is gewoon een vraag die lang in mijn hoofd speelde.


Ik wil mijn speciale dank nog geven aan al mijn vrienden en vriendinnen die er altijd voor me waren. Ik zal hun namen niet noemen, maar ze weten wel dat ik op hun doel ;) ik hou van jullie ;)